شعرهای نورانی

#یک 

از ضلع سپید وقت
به آسمان ساده آن سو می رسی
وقتی فاصله های رسیدن را
اتفاق های پیاپی/ پُر می کند

ترس در صدایم زیبا می نشیند
آن گاه/
که بر آستان تو ایستاده اَم
روی واژه های افراشته
با تکه هایی از آب
و تکه هایی از آبی
و اندکی از بهانه های هوش

#دو

زیر باران به هنگام
نگاهی به آسمان
مدهوشم می کند
در قیامت وقت و قامت تمام راه
تاعصیان ریشه روی سنگ
رشد ساقه های جوان را
در نگاه تو آراسته کند
عبور عقربه در گردش سریع
روی ترکیب تن 
دایره های دگر می زند 

#سه

از روایت بال های پرنده
آرایش ناهموار در هوا
روی بریدگی بازو
خلاصه می شود
وسط بسیار سیاره ها
که پرت افتاده اند/
آن گوشه جهان
آنگاه هجوم هواها
از ظلمت همیشه
کنار صورت درهم ورق می خورد
وقتی طول سکوت
از صدا پر می شود

منصور_خورشیدی

mojtabanourani.blogfa.com